ΠΑΟΚ: Ο «One – club man» Ζίφκοβιτς

Στον επίλογο του χθεσινού blog, εξηγήθηκε το άδικο του εγκλωβισμού μίνι αφιερώματος στο Ζίβκοβιτς, εντός κειμένου που αφορούσε αγώνα. Εννοείται πως για τον Αντρίγια θα άξιζε βιβλίο, οπότε ας συμβιβαστούμε με την ιδέα πως θα στριμώξουμε ότι χωράει σ΄ ένα απλό κείμενο.

Για τον ίδιο λόγο θα προσπεράσουμε τα αυτονόητα που αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι και θα αναφέρουν αν τους ζητηθεί να περιγράψουν με λίγες λέξεις αυτό που είναι ο Ζίφκοβιτς: «Παικταράς, ψυχάρα, ανεξάντλητος, απαράμιλλη τεχνική κατάρτιση, ηγετική φυσιογνωμία εντός κι εκτός γραμμών κλπ.»

Ένα από τα χαρακτηριστικά που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές όχι μόνο του ΠΑΟΚ, καθιστώντας τον ως ειδική περίπτωση, είναι πως από τα χρόνια που τον απολαμβάνουμε στα Ελληνικά γήπεδα απουσιάζει αυτό που ονομάζουμε limit down στην απόδοσή του.

Όλοι οι αθλητές ανεξαρτήτως αθλήματος και ποιότητας, διανύουν κάθε χρόνο περίοδο φορμαρίσματος και ντεφορμαρίσματος. Που είναι και το απολύτως φυσιολογικό κι ανθρώπινο, κάθε επαγγελματίας στο χώρο του διανύει περιόδους που αποδίδει στο φουλ και άλλες που το…μηχάνημα δεν τραβάει.

Βρισκόμενος ήδη τον έβδομο χρόνο του στον ΠΑΟΚ, ο Ζίφκοβιτς δεν πέρασε ποτέ εποχή που δεν ήταν στα καλά του. Στα μη παραγωγικά διαστήματά του περιγράφεται ως καλός, τα υπόλοιπα είναι από εξαιρετικός έως σούπερ.
Το πιθανότερο είναι πως αυτό του το γνώρισμα απορρέει από την πολυδιάστατη συνεισφορά του. Δεν είναι όπως πχ γκολτζής που όταν βρίσκεται στα κάτω του, θα αποτυπωθεί και στη στατιστική. Ή το τρεχαντήρι που όταν δεν είναι στη μέρα, θα μπουκώνει και θα τρέχει χωρίς να φτάνει.

Ο Αντρίγια κάνει τα πάντα, επιτίθεται, ντριπλάρει, πασάρει, μαρκάρει, μοιράζει ασίστ, σκοράρει, κατευθύνει τους υπόλοιπους, βοηθά στα μετόπισθεν. Οπότε κι αν κάτσει μια στιγμή που δεν του βγαίνει κάτι απ΄ όλα, αρκεί που θα ανταποκρίνεται στα υπόλοιπα.

Στα παραπάνω προσθέστε και πως πρόκειται για βιονικό αθλητή, εκτός από το ότι δεν ντεφορμάρεται, επίσης δεν κουράζεται ποτέ. Οι επιδόσεις του στον πρώτο επίσημο αγώνα του Ιουλίου δε διαφέρουν από εκείνες του Μάη. Έχει τις ίδιες εντάσεις στο πρώτο λεπτό του παιχνιδιού ως το τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης.

Σπουδαιότερο όλων όμως ότι γράφει ήδη ένα κεφάλαιο, που για τη νέα γενιά είναι πρωτόγνωρο. Οι γκριζομάλληδες ίσως έχουν κάποιες θολές αναμνήσεις, για τους ασπρομάλληδες κάποτε ήταν συνήθεια και τρόπος ζωής. Η ταύτιση δηλαδή με παίκτες που έβλεπαν πρώτη φορά στο άνθος της νιότης τους και αποχαιρετούσαν όταν άρχιζαν ήδη να σχηματίζονται οι πρώτες ρυτίδες.
Οι σεζόν τότε τελείωναν και οι καινούργιες άρχιζαν με τα ίδια πρόσωπα. Το πολύ κάνα δυο καινούργια.

Με την πάροδο του χρόνου βλέποντας τους κάθε εβδομάδα επί σειρά ετών, γίνονταν ένα, τους θεωρούσαν μέλη της ποδοσφαιρικής τους οικογένειας. Έστω κι αν κάποιοι από αυτούς τελείωσαν άδοξα ή και έκαναν το..απαγορευμένο βήμα, πηγαίνοντας σε αντίπαλο και δη αιώνιο. Ο Αντωνιάδης πήγε στον Ολυμπιακό, ο Δεληκάρης στον Παναθηναϊκό, οι Δομάζος και Σαραβάκος στην ΑΕΚ, ο Κούδας έκανε αγώνα για να ντυθεί στα ερυθρόλευκα, ο Γκάλης φόρεσε τα πράσινα, ο Μπάνε συνέχισε στην ΑΕΚ.

Στη συνείδηση των φιλάθλων όμως παρέμειναν συνδεμένοι με μια ομάδα, αυτήν που «έφαγαν τα νιάτα τους» και πότισε το dna τους. Ίσως γι΄ αυτό μόλις άλλαξαν περιβάλλον έδειχναν διαφορετικοί και δεν κατάφεραν ούτε να προσεγγίσουν τις επιδόσεις με αυτή που συνδέθηκαν άρρηκτα. Ο μέσος όρος παραμονής ενός παίκτη σήμερα, δεν ξεπερνάει τα δυο – τρία χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού στον κόσμο.

Όποιος σκοράρει φιλάει το έμβλημα ως ένδειξη ότι έγινε ένα με το σύλλογο, στο φινάλε της καριέρας έχει φιλήσει καμιά δεκαριά.
Όχι πως είναι απαγορευτικό αλλά φαίνεται αρκετά δήθεν, γιατί το κάνουν χωρίς να το νοιώθουν πραγματικά.
Τα μυθικά ποσά που διακινούνται, η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς κι η λογική των διεθνών ομοσπονδιών να λειτουργούν βάσει των συμφερόντων των ποδοσφαιριστών μια και αυτοί προσελκύουν κόσμο, χορηγούς και παράγουν τζίρους, έχουν μετατρέψει τους αθλητές σε νομάδες.

Δεν είναι απαραίτητα κακό, με την πάροδο του χρόνου όμως χάθηκε εκείνο το μοναδικό δέσιμο που δημιουργούνταν μεταξύ κερκίδας και παίκτη. Τώρα πριν καλά καλά τον χορτάσεις τον χαιρετάς, αν πάλι όχι, αρχίζεις να τον βαριέσαι επειδή είδες στο youtube κάποιον καλύτερο.

Η καταμέτρηση των παικτών που τα τελευταία χρόνια έβγαλαν ρίζες σε ένα σύλλογο, αφήνει περίσσευμα στα δάχτυλα των δυο χεριών. Μίλερ, Μόντριτζ, Κιελίνι, Βάρντι, Κόκε, Νόιερ, Μπούσκετς και φυσικά Φραντσέσκο Τότι.
Οι περισσότεροι εξ αυτών μάλιστα έπαιξαν σε κορυφαίες ομάδες, οπότε προφανώς έμειναν επειδή δεν είχαν κάπου ψηλότερα να πάνε.

Όταν αγωνίζεσαι σε Ρεάλ, Γιουβέντους, Μπαρτσελόνα, Μπάγερν, πιάνεις ταβάνι, οπότε δύσκολα να σε δελεάσει κάτι άλλο.
Ακόμα λιγότεροι λοιπόν όσοι αδιαφόρησαν για το παραπάνω βήμα επειδή συνδέθηκαν από καρδιάς με ένα περιβάλλον, επιλέγοντας να παραμείνουν εκεί που αγάπησαν και αγαπήθηκαν, αψηφώντας τα υπόλοιπα.

Κάπως έτσι λοιπόν, διανύοντας ήδη τον έβδομο χρόνο του λοιπόν κι έχοντας συμφωνήσει να ξεπεράσει τη δεκαετία, ο Αντρίγια μπαίνει στο ολιγομελές club των αθλητών της νέας εποχής, που θα συνδέσουν το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους με έναν σύλλογο. Δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο μέλλον να μας έρθει καλύτερος ποδοσφαιριστής από τον Αντρίγια, το να συμβολίσει όμως όσα εκείνος και να εξελιχθεί ταυτόχρονα σε “One-club man” μοιάζει ουτοπικό…