RoiNeon.gr
Αθλητικά

ΠΑΟΚ – Άρης: Από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;

ΠΑΟΚ – Κηφισιά την Κυριακή, Αστέρας – Άρης τη Δευτέρα, αλλά ποιος ασχολείται; Tα μάτια όλων είναι στραμμένα στο μπασκετικό ντέρμπι των πρωτοπόρων, στην Πυλαία.

Όσο το διαβάζεις, ξυπνάει μέσα σου ο Γιάννης Μπέζος και αυθόρμητα αναφωνείς «από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;» Διπλά…συνωμοτική η ατάκα, αφού την τελευταία φορά που οι αναμετρήσεις ΠΑΟΚ – Άρη επισκίαζαν κάθε τι άλλο, οι εφημερίδες αποτελούσαν τη βασική πηγή ενημέρωσης του κοινού.

Ήταν εποχές που αν χρειαζόταν να κάνεις έκτακτο τηλεφώνημα βρισκόμενος εκτός οικείας, έπρεπε να περιμένεις υπομονετικά έξω από θάλαμο ή στην ουρά περιπτέρου που είχε συσκευή με κερματοδέκτη. Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ έκανε ντεμπούτο με τη φανέλα της Μάντσεστερ, ενώ ο Ντέμης Νικολαΐδης αγωνιζόταν με τα χρώματα του Εθνικού Αλεξανδρούπολης. Ολοκληρώνοντας τη..νοσταλγική ενότητα με καλλιτεχνικά νέα, ένας φέρελπις νεαρός από την Κέρκυρα ο Σάκης Ρουβάς, έκανε δυναμικό μπάσιμο με το δίσκο «Μην αντιστέκεσαι!»

Προσωποποιώντας τις αναμνήσεις της εποχής αν και βρισκόμουν στο άνθος της νιότης, τις βραδιές μετά τον αγώνα δεν ακολουθούσα ποτέ τους φίλους μου που ζούσαν το καθιερωμένο Saturday night fever των καιρών. Με την ώρα έναρξης σταθερά μεταξύ 4.30 – 5μμ, κατά τις 8 το βράδυ βρισκόμουν τέζα στο κρεβάτι. Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να κλείνει μάτι την παραμονή, έμενα πάντα ξάγρυπνος από την αγωνία και την επόμενη ήμουν κομμάτια από την υπερένταση και την κούραση.

Έπαιζε ρόλο κι η απογοήτευση εννοείται, μια και βρισκόμουν στην πλευρά που συνήθως έφευγε ηττημένη και εξουθενωμένη ψυχικά. Και τι δε θα έδινα όμως για να επιστρέψω σε εκείνα τα χρόνια, να ζήσω πάλι τη γλυκύτητα της προσμονής μέχρι να ξημερώσει, να μετράω ώρες μέχρι να πλησιάσει η στιγμή να ξεκινήσω για το γήπεδο, να μπω μέσα και να δω το τζάμπολ γεμάτος ελπίδα, αλλά και το στομάχι κόμπο.

Κι ας χάναμε πάλι δεν πειράζει, το συναίσθημα που προκαλούσε το αποτέλεσμα ήταν αδύνατο να επισκιαστεί από το όλο τελετουργικό. Αφήστε που η γοητεία του αθλητισμού είναι τέτοια που όσο πικρές κι αν είναι οι ήττες, η χαρά της νίκης μετά από σερί αποτυχιών είναι ασύγκριτα πιο απογειωτική.

Συνοψίζοντας, με το που γινόταν η κλήρωση κύκλωνες άμεσα τις ημερομηνίες και ενημέρωνες φίλους, γνωστούς, συγγενείς ότι τα συγκεκριμένα τριήμερα θα πρέπει να σε ξεχάσουν. Να μην κανονίσουν γάμους, βαφτίσια, γιορτινές συνάξεις και παρόμοιες εκδηλώσεις.

Οι κάπως πρεσβύτεροι εξοικονομούσαν και χρήματα, αφού δεν υπήρχε λόγος να επισκεφτούν καρδιολόγο για τον ετήσιο έλεγχο. Από τη στιγμή που την «έβγαζαν καθαρή» παρακολουθώντας τους αγώνες, η καρδιά τους δούλευε ρολόι. Η δοκιμασία παρακολούθησης ενός ΠΑΟΚ – Άρης, συνιστούσε το πιο αξιόπιστο τσεκ – απ.

Όσο για τη μέρα του αγώνα, το βλέμμα σου διασταυρωνόταν με παντελώς άγνωστες φυσιογνωμίες στο δρόμο κι ο τρόπος που σε κοιτούσαν ήταν σαν να σου έλεγαν «μη μασάς, θα κερδίσουμε σήμερα…» Οι περισσότεροι ήταν απορροφημένοι στα δικά τους βέβαια, αλλά είχες παραδοθεί σε τέτοιο βαθμό στην αυθυποβολή που νόμιζες πως ολόκληρη η ανθρωπότητα είχε μπει στο ίδιο…τριπάκι με σένα

Ίσως σας απογοητεύω τελικά αλλά εκείνα τα χρόνια δε θα ξαναέρθουν, ακόμη κι αν προσεχώς οι δυο ομάδες τεθούν αντιμέτωπες στον τελικό της Euroleague. Όσοι τα έζησαν, τα έζησαν, οποιαδήποτε απόπειρα σύγκρισης με το σήμερα είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά. Λίγο η αγνότητα που έχει εκλείψει εντελώς, oι συνήθειες κι οι ιδιαιτερότητες της εποχής, μαζί με τα vibes ενός κλειστού χώρου κομμένου στη μέση για να φιλοξενηθούν οπαδοί και των δυο ομάδων, μετατρέπουν κάθε εκδοχή προσομοίωσης με το χθες σε επιτηδευμένο παλιμπαιδισμό.

Ήταν τέτοια η ένταση των αισθήσεων όμως, που μεταδόθηκε από πατέρα σε παιδί και παππού σε εγγονό, με την ίδια ζέση που οι προπαππούδες εξιστορούσαν στους απογόνους αναμνήσεις από τη Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του 40 κλπ. Τώρα λοιπόν που το…μέτωπο ανοίγει και πάλι, ακόμη κι αν η σχέση με το παρελθόν περιορίζεται σε εικόνες φτιαγμένες από διηγήσεις, περιγραφές ίσως και μερικά βιντεάκια στο διαδίκτυο, αναπόφευκτα ηλεκτρίζεσαι. Έστω κι αν η ένταση κι η γνησιότητα των στιγμών απέχει παρασάγγας από τα αυθεντικά ηλεκτροσόκ των 80s.

Το αυριανό ντέρμπι είναι κάτι σαν reunion και μέσα σου γεννάται η αίσθηση ότι θα ταξιδέψεις στο χωροχρόνο. Είναι και το απομεινάρι μιας αύρας που δεν εξατμίστηκε πλήρως τις τρεις δεκαετίες παρακμής που μεσολάβησαν. Για τον επιπρόσθετο λόγο πως η διάσταση των εν λόγω ντέρμπι τα χρόνια της απόλυτης λάμψης, ξεπερνούσε κατά πολύ και τα στενά όρια της πόλης, αλλά και το διακύβευμα.

Στη διάδοχη κατάσταση των Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, το ενδιαφέρον περιορίζεται αυστηρά μεταξύ των φιλάθλων των δυο ομάδων. Άντε να διεγείρει και μερικούς παραδοσιακούς μπασκετικούς ή «περίεργους» που διψάνε για τζέρτζελο.

Τα ΠΑΟΚ – Άρης καθήλωναν ολόκληρη την Ελλάδα, νοικοκυρές και άσχετοι με τ΄ αθλητικά στα πιο απομακρυσμένα σημεία της χώρας, που αγνοούσαν γιατί η μπάλα ήταν «σπυριάρα», στήνονταν με δέος μπροστά στις οθόνες. Και δε ζούσαν απλώς τα παιχνίδια, αλλά γίνονταν ένα με τους πρωταγωνιστές. Φίλαθλοι διαφορετικών προτιμήσεων, εκείνο το δίωρο ταυτίζονταν με έναν εκ των δυο και ζούσαν το παιχνίδι λες και συμμετείχε η δική τους ομάδα.

Κάπου εδώ το blog ολοκληρώνεται αναγκαστικά, τα δάχτυλά μου υποφέρουν πατώντας πλήκτρα καθώς τα νύχια έχουν μεγαλώσει επικίνδυνα. Στην αναδρομή των συνηθειών προηγουμένως παρέλειψα να αναφέρω, πως μια από τις κλασικές συνταγές των «μυημένων» ήταν μερικές εβδομάδες πριν να μην κόβουν τα νύχια τους, ώστε να έχουν…απόθεμα στη διάρκεια του αγώνα…

Πηγή: www.sportal.gr

Κοινοποίησε την είδηση
Facebook
Ράδιο Δίφωνο Πάτησε Play για ζωντανή μετάδοση
Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας τότε συναινείτε σε αυτό. View more
Accept

Εγκατάσταση RoiNeon